Verslag Harm van der Meulen

Raak.

Zaterdagavond 13 mei was het raak.

Na een verrukkelukke vegetarische maaltijd, met ontmoetingen en gesprekken, kregen we een voorstelling te zien zoals ik nog nooit gezien had. Nou ben ik niet zo heel vaak in het theater, maar als de buren ‘iets’ doen wil ik er wel graag bij zijn. En zaterdagavond was het raak.

Allereerst was er een performance van de Rotterdamse kunstenaar Joey Schrauwen met Vinnie Inpijn. Wat je niet met twee aan elkaar bevestigde stokken doen kan. Werkelijk wonderlijk. Er kwamen zwaardvechters voorbij, statig tikkende klokken, acrobaten, geluiden uit de smederij. Het publiek en dus ook ik zat adembenemend te kijken, en: ‘let op de schaduwen op de muur’. Wat had ik daar graag een foto van genomen, maar ja, fotocamera niet bij me.

Na dit circa 20 minuten durende spektakel haalde Joost Dekker van achter het gordijn een klein stoeltje tevoorschijn. Even stond het in de spotlight midden in de ruimte. Wat zou daarmee gaan gebeuren? Er bovenop plaatste Joost een katheder. Het stoeltje diende slechts om op juiste hoogte te komen. Grappig.

Op de katheder was provisorisch een lamp bevestigd, met draden en ik meen een stekkerdoos. Een boek werd opengeslagen.

Er volgende een circa half uur durende voordracht van een werk van de dadaïst Kurt Schwitters (1887-1948) uit 1932. Ursonate.

Het is eigenlijk niet te beschrijven maar de inzet, de expressie, de intonaties waren overweldigend. Soms teder fluisterend. Dan weer luid, zwaar en bars. Geluiden werden soms letterlijk uitgespuwd (en afgeveegd).

Ik vond het een fantastische belevenis. En dat in Ulrum. Volgende keer wil ik er weer bij zijn.